Πολύ χρήσιμο site, με την playlist κάθες συναυλίας...για να ξέρεις από πριν τι θα ακούσεις
www.setlist.fm
www.setlist.fm
Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011
Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011
Superstitions Have Evolutionary Basis
(ISNS) -- How far will you go to avoid bad luck? Do you avoid walking under ladders, carry lucky charms, or perhaps instead perform special rituals before important meetings or sporting events?
If you do any of those things, hold your head up high and be proud, because researchers are finding evidence that superstitions may not be as pointless at all. By adopting a belief that you can -- or cannot -- do something to affect a desired outcome, you're among the cadre of beings that learn. By the way, that cadre includes pigeons.
Superstition is an evolutionary surprise -- it makes no sense for organisms to believe a specific action influences the future when it can't. Yet superstitious behavior can be recognized in many animals, not just humans, and it often persists in the face of evidence against it. Superstitions are not free -- rituals and avoidances cost an animal in terms of energy or lost opportunities. The question becomes how can natural selection create, or simply allow for, such inappropriate behavior?
"From an evolutionary perspective, superstitions seem maladaptive," said Kevin Abbott, biologist at Carleton University in Ottawa, Ontario and co-author with Thomas Sherratt of a recent study published in Animal Behaviour.
The study suggests multiple reasons for such anomalies to exist: perhaps superstition is adaptive as a placebo, or for social bonding. Or maybe it really is maladaptive now, but is "the outcome of traits that were adaptive in ancestral environment; sort of like cognitive wisdom teeth," said Abbott.
The first description of superstitious behavior in animals came frompsychologist
B.F. Skinner in 1948. He put half-starved pigeons in cages, offering them a few seconds of access to food trays at regular intervals. As long as the intervals were short, the birds began offering up behaviors -- like spinning counter-clockwise, rocking from side to side or tossing their heads up as if they were lifting a bar. They would do these behaviors "as if there were a causal relation between [its] behavior and the presentation of food," wrote Skinner. Once the behaviors were established, they tended to persist, even as time intervals between feeding lengthened.
Skinner's work compared pigeon behavior to conditioned responses; the birds were trying to learn to produce the food on their own. That they believed their actions were causal when they weren't made them look, well, stupid.
In 1977, Peter R. Killeen wrote in Science that he challenged the conclusion that "animals were as badly off as Skinner's analysis suggests." Killeen, then a professor of psychology at Arizona State University, gave his pigeons opportunities to detect whether or not a result was due to their actions or simply random. Killeen found that the birds could discern subtle differences, even scoring as well as humans asked to make the same discriminations. The birds could judge cause and effect, at least when they had all the information they needed.
Today Killeen concludes that insufficient data or "prior beliefs" could guide birds to the wrong conclusions.
In models described in 2009, Foster and Kokko compared superstition to a good wager. A mouse, hearing a rustle in the grass bets it's a cat and dives underground. That the mouse also dives underground at the rustle of a wind-blown tree branch is not stupid, but more likely reflects that lack of data -- the mouse can't tell if the rustle is a cat in the grass or wind in the trees.
Abbott and Sherratt's work goes a step further, designing choice and experience into their model. They base it on a ‘two-armed bandit' scenario. A one-armed bandit is a slot machine -- you take a chance on paying to play because you think you might win, and the pay-off is big. A two-armed bandit gives you choice between two arms, one you have experience with and one you don't. The same model holds true for animals.
Built into this new model is the ability to run multiple trials and to learn from them. The results account for change based on experience, with parameters for preference that can allow for change or leave the subject mired in superstitious habit. So no longer is the subject basing a decision on a single event, one rustle in the trees. Now what happened in the last 10 or more trials has an impact. The results tend to follow common sense: you will dump an old superstition if it is not too expensive in comparison with your old ways -- the model predicts what we tend to see in real life.
This model tests the robustness of superstitions, and how they might persist in the face of contradictory evidence. The more times you carry a lucky charm the more likely you will be convinced it doesn't work, surprisingly only if you originally believed it would. If you doubted it in the first place, a large number of trials might present you with enough positive experiences so that you might very well begin to believe.
"Their work is helpful," said Marc Mangel, an applied mathematics and statistics professor at the University of California, Santa Cruz. "It shows how these adaptive learning mechanisms can be leading us to places we shouldn't go."
But Killeen thinks something is left out of their model, elegant as he thinks it is.
"Sometimes simpler answers suffice; for beasts like us who are never quite sure that we are well enough informed, taking that multivitamin and knocking wood puts the semblance of control back in our hands, and that feels good," Killeen said.
livescience.com
If you do any of those things, hold your head up high and be proud, because researchers are finding evidence that superstitions may not be as pointless at all. By adopting a belief that you can -- or cannot -- do something to affect a desired outcome, you're among the cadre of beings that learn. By the way, that cadre includes pigeons.
Superstition is an evolutionary surprise -- it makes no sense for organisms to believe a specific action influences the future when it can't. Yet superstitious behavior can be recognized in many animals, not just humans, and it often persists in the face of evidence against it. Superstitions are not free -- rituals and avoidances cost an animal in terms of energy or lost opportunities. The question becomes how can natural selection create, or simply allow for, such inappropriate behavior?
"From an evolutionary perspective, superstitions seem maladaptive," said Kevin Abbott, biologist at Carleton University in Ottawa, Ontario and co-author with Thomas Sherratt of a recent study published in Animal Behaviour.
The study suggests multiple reasons for such anomalies to exist: perhaps superstition is adaptive as a placebo, or for social bonding. Or maybe it really is maladaptive now, but is "the outcome of traits that were adaptive in ancestral environment; sort of like cognitive wisdom teeth," said Abbott.
The first description of superstitious behavior in animals came from
Skinner's work compared pigeon behavior to conditioned responses; the birds were trying to learn to produce the food on their own. That they believed their actions were causal when they weren't made them look, well, stupid.
In 1977, Peter R. Killeen wrote in Science that he challenged the conclusion that "animals were as badly off as Skinner's analysis suggests." Killeen, then a professor of psychology at Arizona State University, gave his pigeons opportunities to detect whether or not a result was due to their actions or simply random. Killeen found that the birds could discern subtle differences, even scoring as well as humans asked to make the same discriminations. The birds could judge cause and effect, at least when they had all the information they needed.
Today Killeen concludes that insufficient data or "prior beliefs" could guide birds to the wrong conclusions.
In models described in 2009, Foster and Kokko compared superstition to a good wager. A mouse, hearing a rustle in the grass bets it's a cat and dives underground. That the mouse also dives underground at the rustle of a wind-blown tree branch is not stupid, but more likely reflects that lack of data -- the mouse can't tell if the rustle is a cat in the grass or wind in the trees.
Abbott and Sherratt's work goes a step further, designing choice and experience into their model. They base it on a ‘two-armed bandit' scenario. A one-armed bandit is a slot machine -- you take a chance on paying to play because you think you might win, and the pay-off is big. A two-armed bandit gives you choice between two arms, one you have experience with and one you don't. The same model holds true for animals.
Built into this new model is the ability to run multiple trials and to learn from them. The results account for change based on experience, with parameters for preference that can allow for change or leave the subject mired in superstitious habit. So no longer is the subject basing a decision on a single event, one rustle in the trees. Now what happened in the last 10 or more trials has an impact. The results tend to follow common sense: you will dump an old superstition if it is not too expensive in comparison with your old ways -- the model predicts what we tend to see in real life.
This model tests the robustness of superstitions, and how they might persist in the face of contradictory evidence. The more times you carry a lucky charm the more likely you will be convinced it doesn't work, surprisingly only if you originally believed it would. If you doubted it in the first place, a large number of trials might present you with enough positive experiences so that you might very well begin to believe.
"Their work is helpful," said Marc Mangel, an applied mathematics and statistics professor at the University of California, Santa Cruz. "It shows how these adaptive learning mechanisms can be leading us to places we shouldn't go."
But Killeen thinks something is left out of their model, elegant as he thinks it is.
"Sometimes simpler answers suffice; for beasts like us who are never quite sure that we are well enough informed, taking that multivitamin and knocking wood puts the semblance of control back in our hands, and that feels good," Killeen said.
livescience.com
Πέμπτη 26 Μαΐου 2011
Ο Βίκτορ Χάρα και το πιο εύκολο γκολ της ιστορίας
Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου 1973 το Στάδιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο, άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί αμέτρητους πολιτικούς κρατούμενος που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα κατά την οποία συνέβη το περίφημο coup d’état της χώρας, κατά το οποίο εκδιώχτηκε από την εξουσία (και θανατώθηκε) ο εκλεγμένος πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε για να αναλάβει ο δικτάτορας Αουγκούστο Πινοσέτ. Μέσα στις επόμενες μέρες το στάδιο έγινε τόπος βασανιστηρίων για τους περισσότερους κρατούμενους και η τελευταία κατοικία της ζωής για αρκετούς εξ αυτών. Γνωστότερη όλων παραμένει η ιστορία του δασκάλου-ποιητή-τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ μπροστά στους υπόλοιπους στον επίλογο μιας τραγικής σκηνής κατά την οποία οι στρατιωτικοί του ζητούσαν ειρωνικά να παίξει με μια κιθάρα τα φημισμένα τραγούδια του την ώρα που τα περισσότερα κόκαλα των χεριών του είχαν σπάσει από τα βασανιστήρια που προηγήθηκαν. Ο μύθος λέει ότι ο αιμόφυρτος αλλά απτόητος Χάρα ξεκίνησε να τραγουδάει ένα μέρος ενός τραγουδιού περί λαϊκής ενότητας, με αποτέλεσμα ένας αξιωματικός να βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο του και να πυροβολήσει (από τις καταθέσεις σε δικαστήριο που έγινε το 2009 αποκαλύφτηκε ότι πριν πυροβολήσει έπαιξε ‘ρώσικη ρουλέτα’ με το κεφάλι του Χάρα ενώ στην συνέχεια και μετά από εντολή του αξιωματικού δυο στρατιώτες ‘ολοκλήρωσαν το έργο του’).
Έναν περίπου μήνα μετά, στις 21 Νοεμβρίου, το Στάδιο της Χιλής άνοιγε ξανά τις πόρτες του, αυτήν την φορά για χάρη του ποδοσφαίρου. Η Χιλή φιλοξενούσε την Σοβιετική Ένωση στο επαναληπτικό παιχνίδι των διηπειρωτικών πλέι οφ για την ομάδα που θα συμπλήρωνε το πρόγραμμα του Μουντιάλ του 1974 που θα διεξαγόταν στην Δυτική Γερμανία. Το πρώτο παιχνίδι στην Μόσχα είχε λήξει ισόπαλο 0-0 και όλα θα κρινόταν στην ρεβάνς. Μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Χιλής (μαζί με το διαιτητικό τρίο) παρατάχθηκαν κανονικά στον αγωνιστικό χώρο, έκαναν τυπικότατα την σέντρα και αφού αντάλλαξαν μερικές πάσες κατεβαίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή, σκόραραν με τον αρχηγό της ομάδας.
Απέναντι τους δεν υπήρχε …κανείς. Η Σοβιετική Ένωση σε μια από τις πιο γνωστές φορές της Ιστορίας που η πολιτική και το ποδόσφαιρο συναντήθηκαν και έχασαν τον ξεχωριστό τους χαρακτήρα, αρνήθηκε να αγωνιστεί σ’ ένα γήπεδο στο οποίο είχαν τόσο πρόσφατα εκτελεστεί τόσοι κρατούμενοι, κυρίως αριστερών φρονημάτων, και στο οποίο όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε την εποχή εκείνη «μπορούσες ακόμα να διακρίνεις κηλίδες αίματος». Η FIFA με την σειρά της δεν δέχτηκε να γίνει το παιχνίδι σε ουδέτερη χώρα κι έτσι με το πιο εύκολο γκολ που έχει μπει ποτέ σε ποδοσφαιρικό αγώνα η Χιλή πήρε το εισιτήριο για το παγκόσμιο κύπελλο.
Τριάντα χρόνια μετά, τον Σεπτέμβρη του 2003, το ‘Στάδιο της Χιλής’ (το οποίο είναι και η ονομασία του τελευταίου ποιήματος που έγραψε ο Χάρα όσο ήταν φυλακισμένος κάπου στα αποδυτήρια του σταδίου και το οποίο διασώθηκε μ’ ένα μικρό χαρτάκι χωμένο στο παπούτσι ενός συγκρατούμενοι του) μετονομάστηκε σε ‘Στάδιο Βίκτορ Χάρα’.
sombrero.gr
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
Στίβεν Χόκινγκ: «Δεν υπάρχει παράδεισος ή μετά θάνατον ζωή»
Ο αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ μίλησε για το θάνατο και την ανυπαρξία της μεταθανάτιου ζωής σε συνέντευξή του στη Guardian, την Πέμπτη 12 Μαϊου. Ο 69χρονος Βρετανός βρίσκεται σε αναπηρική καρέκλα απο την ηλικία των 21 χρόνων, καθώς πάσχει απο μία ασθένεια του νευρομυικού συστήματος.
Οι γιατροί είχαν πληροφορήσει τον Χόκινγκ οτι είχε περιθώριο δύο χρόνια ζωής το 1962. Ο ίδιος διέψευσε τους γιατρούς, έζησε και έγινε ένας σπουδαίος ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και επίτιμο μέλος του "Conville and Cauius College".
Ο Χόκινγκ δεν πιστεύει στη μεταθανάτιο ζωή παρα μόνο στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων του ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του, “δεν υπάρχει παράδεισος ή μετά θάνατον ζωή, αυτό είναι ένα παραμύθι για όσους φοβούνται το σκοτάδι...” δήλωσε στη συνέντευξή του.
Ο Βρετανός αστροφυσικός που μετακινείται με αναπηρική καρέκλα και επικοινωνεί μέσω υπολογιστή και φωνητικού συνθεσάιζερ έχει ζήσει με την αναμονή του πρόωρου θανάτου τα τελευταία 49 χρόνια. Παρόλα αυτά δηλώνει “Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν βιάζομαι να πεθάνω. Έχω τόσα πολλά που θέλω να κάνω πρώτα."
Τον περασμένο Ιούνη είχε δηλώσει επίσης οτι δεν πιστεύει στην ύπαρξη θεού κι οτι μόνο επιστήμη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως οι νόμοι του "Θεού". Μάλιστα είχε υπογραμμίσει " Το χέρι του Θεού δεν ήταν απαραίτητο για να δημιουργηθεί το σύμπαν, το οποίο σχηματίσθηκε από μόνο του, με τη λογική των νόμων της φυσικής".
tvxs.gr
Οι γιατροί είχαν πληροφορήσει τον Χόκινγκ οτι είχε περιθώριο δύο χρόνια ζωής το 1962. Ο ίδιος διέψευσε τους γιατρούς, έζησε και έγινε ένας σπουδαίος ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και επίτιμο μέλος του "Conville and Cauius College".
Ο Χόκινγκ δεν πιστεύει στη μεταθανάτιο ζωή παρα μόνο στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων του ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του, “δεν υπάρχει παράδεισος ή μετά θάνατον ζωή, αυτό είναι ένα παραμύθι για όσους φοβούνται το σκοτάδι...” δήλωσε στη συνέντευξή του.
Ο Βρετανός αστροφυσικός που μετακινείται με αναπηρική καρέκλα και επικοινωνεί μέσω υπολογιστή και φωνητικού συνθεσάιζερ έχει ζήσει με την αναμονή του πρόωρου θανάτου τα τελευταία 49 χρόνια. Παρόλα αυτά δηλώνει “Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν βιάζομαι να πεθάνω. Έχω τόσα πολλά που θέλω να κάνω πρώτα."
Τον περασμένο Ιούνη είχε δηλώσει επίσης οτι δεν πιστεύει στην ύπαρξη θεού κι οτι μόνο επιστήμη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως οι νόμοι του "Θεού". Μάλιστα είχε υπογραμμίσει " Το χέρι του Θεού δεν ήταν απαραίτητο για να δημιουργηθεί το σύμπαν, το οποίο σχηματίσθηκε από μόνο του, με τη λογική των νόμων της φυσικής".
tvxs.gr
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Όταν ο Βέγγος μάγεψε ως ποδοσφαιριστής!
Η Ελλάδα αποχαιρετά τον Θανάση της και το Sport24.gr παρουσιάζει την ημέρα που φόρεσε ποδοσφαιρικά παπούτσια γνωρίζοντας την αποθέωση από 40.000 φιλάθλους.
Ο Βέγγος παίζει ποδόσφαιρο (1978) by sxplVII
Ο καλός μας άνθρωπος, ο δικός μας άνθρωπος δεν είναι πια μαζί μας. Το χαμόγελο που απλόχερα μας μοίραζε με το αστείρευτο του και μοναδικό του ταλέντο, "πάγωσε" το πρωινό της Τρίτης 3 Μαΐου στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του...
Σήμερα στις 2 το μεσημέρι στην Αγία Μαρίνα στο Θησείο θα ακουστεί το τελευταίο χειροκρότημα για έναν μεγάλο Έλληνα μα πάνω από όλα για έναν σπουδαίο ΑΝΘΡΩΠΟ. Ένα αυθόρμητο χειροκρότημα που κέρδιζε σε κάθε- σπάνια- του εμφάνιση, όπως πριν 33 χρόνια από 40.000 φιλάθλους στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας!
Στις 20 Μαρτίου του 1978 διεξήχθη στο ιστορικό γήπεδο της ΑΕΚ ένα φιλικό παιχνίδι ανάμεσα σε Ηθοποιούς και Δημοσιογράφους. Η αναμέτρηση πραγματοποιήθηκε για την ενίσχυση του ταμείου των καλλιτεχνών καθώς είχαν κατέβει σε απεργία λόγω της κόντρας τους με τη κρατική τηλεόραση η οποία δεν τους αναγνώριζε τα πνευματικά δικαιώματα.
Μεταφερόμαστε για λίγο στο... 2011 και σε ένα φανταστικό παρόμοιο παιχνίδι. Ζήτημα εάν ο αγώνας διεξαγόταν μπροστά σε συγγενείς και φίλους. Η παρουσία όμως του Θανάση Βέγγου σε εκείνο το φιλικό οδήγησε τον κόσμο να αναζητεί εισιτήρια στην μαύρη αγορά(!) πληρώνοντας μέχρι και 120 δραχμές αντί των 80 δραχμών που κόστιζαν.
Η "Αθλητική Ηχώ" μάλιστα φιλοξενούσε την προηγούμενη μέρα δηλώσεις του Θανάση στις οποίες "απειλούσε" ευθέως τους αντιπάλους με το δυνατό του όπλο... τα γρήγορα του πόδια! "Θα τους σκάσω στο τρέξιμο και θα βάλω δύο γκολ" ήταν η χαρακτηριστική ατάκα του.
Την επομένη μέρα ο Βέγγος πέρασε στο παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο προκαλώντας ντελίριο στους 40.000 φιλάθλους στις εξέδρες, όπως βλέπετε και στο χαρακτηριστικό πρωτοσέλιδο. Μάλιστα οι δηλώσεις του ήταν προφητικές καθώς σκόραρε 2 τέρματα από το σημείο του πέναλτι σε ένα ματς στο οποίο οι Δημοσιογράφοι επικράτησαν με 5-3.
Στη συνέχεια δέχθηκε την κίτρινη κάρτα από τον διαιτητή Ζλατάνο τον οποίο ήθελε να... "λιντσάρει" ο κόσμος για αυτήν την απόφαση του. Ο ίδιος όμως φρόντισε να "ηρεμήσει" το πλήθος και αφού υποκλίθηκε στον ρέφερι, έκανε δύο βήματα πίσω και σήκωσε τα χέρια ψηλά!
Λίγο αργότερα θα περάσει η Δέσποινα Στυλιανοπούλου στη θέση του αλλά ο αγώνας δεν γίνεται να συνεχιστεί καθώς οι εκδηλώσεις λατρείας για τον Θανάση είναι μοναδικές. Ο Γιάννης Αργυρίου γράφει χαρακτηριστικά στην "Ηχώ":
"Ο Βέγγος γίνεται αλλαγή αλλά το παιχνίδι δεν γίνεται να συνεχισθεί. Δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί. Γύρω από τον αγωνιστικό χώρο βρίσκονται 5.000 θεατές που σε κάθε διακοπή προσπαθούν να μπουν μέσα.
Αυτό κάνουν και τώρα που ο Βέγγος αποχωρεί χαιρετώντας τα πλήθη σαν τον μεγάλο μπαλαδόρο που αναγκαστικά εκγκαταλείπει. Ο Ζλατάνος αναγκάζεται να σφυρίξει τη λήξη του αγώνος δίνοντας έτσι τέλος και στο ασταμάτητο γέλιο".
Φυσικά μετά το τέλος του φιλικού, ο Θανάσης συνέχισε το ρεσιτάλ με τον μοναδικό του τρόπο. Αρχικά πήγε από τα αποδυτήρια των δημοσιογράφων και αφού άνοιξε την πόρτα τους είπε: "Καλοί μου άνθρωποι, συγνώμη αν σας κούρασα"!
Αργότερα στις... καθιερωμένες δηλώσεις τόνισε: "Ναι μωρέ... βρίσκομαι σε τρομερή φόρμα. Σκέφτομαι φέτος να κάνω μεταγραφή. Άλλωστε έχω προτάσεις από το εξωτερικό. Θα προτιμήσω ελληνική ομάδα, διότι έχει ωραία θάλασσα και άλλα"!
Για την ιστορία σκόραραν για τους Δημοσιογράφους οι Δημαράς (3), Χαραλαμπίδης και Λιάνης, ενώ για τους Ηθοποιούς πέρα από τον Βέγγο πέτυχε ένα γκολ και ο Κοτανίδης.
Οι συνθέσεις των δύο ομάδων, με κάποιους από τους αγωνιζόμενους να μην είναι πια στη ζωή όπως και ο Θανάσης...
Δημοσιογράφοι: Κατσαρός, Στανωτάς, Τσώχος, Χαλιβελάλης, Γερωγαλάς, Χαραλαμπίδης, Πρίφτης, Λιάνης, Θωμόπουλος, Δημαράς, Βουτσέλης, Μπακανάκης, Σταματόπουλος, Γερακάρης, Παϊπέτης, Γαβαλάς, Καπράνος
Ηθοποιοί: Μεταξόπουλος, Καραγιώργης, Βέγγος, Κοτανίδης, Σίσκος, Καρράς, Απέργης, Βλάχος, Φούντας, Τσαϊκόφσκυ, Πέτροβις, Νεστορίδης, Σεραφείδης
sport24.gr
Ο Βέγγος παίζει ποδόσφαιρο (1978) by sxplVII
Ο καλός μας άνθρωπος, ο δικός μας άνθρωπος δεν είναι πια μαζί μας. Το χαμόγελο που απλόχερα μας μοίραζε με το αστείρευτο του και μοναδικό του ταλέντο, "πάγωσε" το πρωινό της Τρίτης 3 Μαΐου στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του...
Σήμερα στις 2 το μεσημέρι στην Αγία Μαρίνα στο Θησείο θα ακουστεί το τελευταίο χειροκρότημα για έναν μεγάλο Έλληνα μα πάνω από όλα για έναν σπουδαίο ΑΝΘΡΩΠΟ. Ένα αυθόρμητο χειροκρότημα που κέρδιζε σε κάθε- σπάνια- του εμφάνιση, όπως πριν 33 χρόνια από 40.000 φιλάθλους στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας!
Στις 20 Μαρτίου του 1978 διεξήχθη στο ιστορικό γήπεδο της ΑΕΚ ένα φιλικό παιχνίδι ανάμεσα σε Ηθοποιούς και Δημοσιογράφους. Η αναμέτρηση πραγματοποιήθηκε για την ενίσχυση του ταμείου των καλλιτεχνών καθώς είχαν κατέβει σε απεργία λόγω της κόντρας τους με τη κρατική τηλεόραση η οποία δεν τους αναγνώριζε τα πνευματικά δικαιώματα.
Μεταφερόμαστε για λίγο στο... 2011 και σε ένα φανταστικό παρόμοιο παιχνίδι. Ζήτημα εάν ο αγώνας διεξαγόταν μπροστά σε συγγενείς και φίλους. Η παρουσία όμως του Θανάση Βέγγου σε εκείνο το φιλικό οδήγησε τον κόσμο να αναζητεί εισιτήρια στην μαύρη αγορά(!) πληρώνοντας μέχρι και 120 δραχμές αντί των 80 δραχμών που κόστιζαν.
Η "Αθλητική Ηχώ" μάλιστα φιλοξενούσε την προηγούμενη μέρα δηλώσεις του Θανάση στις οποίες "απειλούσε" ευθέως τους αντιπάλους με το δυνατό του όπλο... τα γρήγορα του πόδια! "Θα τους σκάσω στο τρέξιμο και θα βάλω δύο γκολ" ήταν η χαρακτηριστική ατάκα του.
Την επομένη μέρα ο Βέγγος πέρασε στο παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο προκαλώντας ντελίριο στους 40.000 φιλάθλους στις εξέδρες, όπως βλέπετε και στο χαρακτηριστικό πρωτοσέλιδο. Μάλιστα οι δηλώσεις του ήταν προφητικές καθώς σκόραρε 2 τέρματα από το σημείο του πέναλτι σε ένα ματς στο οποίο οι Δημοσιογράφοι επικράτησαν με 5-3.
Στη συνέχεια δέχθηκε την κίτρινη κάρτα από τον διαιτητή Ζλατάνο τον οποίο ήθελε να... "λιντσάρει" ο κόσμος για αυτήν την απόφαση του. Ο ίδιος όμως φρόντισε να "ηρεμήσει" το πλήθος και αφού υποκλίθηκε στον ρέφερι, έκανε δύο βήματα πίσω και σήκωσε τα χέρια ψηλά!
Λίγο αργότερα θα περάσει η Δέσποινα Στυλιανοπούλου στη θέση του αλλά ο αγώνας δεν γίνεται να συνεχιστεί καθώς οι εκδηλώσεις λατρείας για τον Θανάση είναι μοναδικές. Ο Γιάννης Αργυρίου γράφει χαρακτηριστικά στην "Ηχώ":
"Ο Βέγγος γίνεται αλλαγή αλλά το παιχνίδι δεν γίνεται να συνεχισθεί. Δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί. Γύρω από τον αγωνιστικό χώρο βρίσκονται 5.000 θεατές που σε κάθε διακοπή προσπαθούν να μπουν μέσα.
Αυτό κάνουν και τώρα που ο Βέγγος αποχωρεί χαιρετώντας τα πλήθη σαν τον μεγάλο μπαλαδόρο που αναγκαστικά εκγκαταλείπει. Ο Ζλατάνος αναγκάζεται να σφυρίξει τη λήξη του αγώνος δίνοντας έτσι τέλος και στο ασταμάτητο γέλιο".
Φυσικά μετά το τέλος του φιλικού, ο Θανάσης συνέχισε το ρεσιτάλ με τον μοναδικό του τρόπο. Αρχικά πήγε από τα αποδυτήρια των δημοσιογράφων και αφού άνοιξε την πόρτα τους είπε: "Καλοί μου άνθρωποι, συγνώμη αν σας κούρασα"!
Αργότερα στις... καθιερωμένες δηλώσεις τόνισε: "Ναι μωρέ... βρίσκομαι σε τρομερή φόρμα. Σκέφτομαι φέτος να κάνω μεταγραφή. Άλλωστε έχω προτάσεις από το εξωτερικό. Θα προτιμήσω ελληνική ομάδα, διότι έχει ωραία θάλασσα και άλλα"!
Για την ιστορία σκόραραν για τους Δημοσιογράφους οι Δημαράς (3), Χαραλαμπίδης και Λιάνης, ενώ για τους Ηθοποιούς πέρα από τον Βέγγο πέτυχε ένα γκολ και ο Κοτανίδης.
Οι συνθέσεις των δύο ομάδων, με κάποιους από τους αγωνιζόμενους να μην είναι πια στη ζωή όπως και ο Θανάσης...
Δημοσιογράφοι: Κατσαρός, Στανωτάς, Τσώχος, Χαλιβελάλης, Γερωγαλάς, Χαραλαμπίδης, Πρίφτης, Λιάνης, Θωμόπουλος, Δημαράς, Βουτσέλης, Μπακανάκης, Σταματόπουλος, Γερακάρης, Παϊπέτης, Γαβαλάς, Καπράνος
Ηθοποιοί: Μεταξόπουλος, Καραγιώργης, Βέγγος, Κοτανίδης, Σίσκος, Καρράς, Απέργης, Βλάχος, Φούντας, Τσαϊκόφσκυ, Πέτροβις, Νεστορίδης, Σεραφείδης
sport24.gr
Πέμπτη 21 Απριλίου 2011
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)